BENCİLMİŞİM
Solmaz Akça
solmazakca@gmail.com 7 Aralık 2011 Çarşamba 12:33
Solmaz Akça
solmazakca@gmail.com 7 Aralık 2011 Çarşamba 12:33
Ne kadar ağır yüklerim varmış… Ne kadar çok keşkem ve ne çok hayalim… Hepsinin farkına varabilmem için, maskelerimi atmam lazımmış. Vakit cumartesiye doğru akarken bir gece, farkına vardım her şeyin iyice. Düşünüyorum da şimdi, bunca senedir niye hiç bu kadar dürüst olamadım ki? Sorular oluşurken kafamın içinde, yüreğim cevap veriyor her soruya sessizce. Bunca senedir hep insanlar beni nasıl görmek istiyorsa öyle davrandım. Maske üstüne maske taktım. Güçlü gözükmek için hiç ağlamadım ve en önemlisi kimseye yaşanmışlıklarımı bir çırpıda anlatmadım. Çırılçıplak kalamadım. Çünkü kimse dinlemedi beni, anlattıklarımın heyecanına ortak olmayı, dost dediklerim bile beceremedi.Ama işte o gece biri beni dinledi. O beni dinlerken, kendimi keşfettim. Aslında marifet onda mı, bilemiyorum. Yani bende senelerin ağırlığından kurtulmak istiyordum. Ayrıca yanlış bile olsa yapacağım şey, ilk defa kendi yanlışımın yarasına tuz basardım en azından. Öyle karışık ki ruhum, iyice menevişleniyorum. Seneler boyu acıdan beslenip kine dönüşen duygularımdan, düştüğüm kör kuyuya el uzatan herkesi dost, her söz vereni aşk sanışımdan, çocuk yaşta elimden alınan hayallerimden ve kan kırmızısına dönüşen gözyaşlarımdan bir çırpıda kurtuldum.
Bazen birinin sizi gerçekten dinlediğini bilmek öyle güzeldir ki, ben ilk defa tattım bu duyguyu. Hani aşk olmadan, hani sevda diyip tutulmadan, dost olabilmek ama paylaşabilmek yine de tüm çıplaklığını… Anlatabilmek düşlerini, hatalarını. Beklentisizce yaşadığın ana ortak olması, yeri gelince yüzüne tokat gibi gerçekleri savurması ve sana kendini tanımam için fırsat tanıması. Senelerdir nerdeymiş ki ruhuma iyi gelecek bu merhem olası…
Şimdi bu satırları yazarken bir şeyin daha farkına varıyorum sayesinde… Çok bencil olmuşum fark etmeden bu hayatta, benden alınanlara karşılık hep ben olmaya çalışmışım tüm yarımlığımla. Kimse beni dinlemiyor canı gönülden derken, ben de aslında kimseyi dinlememişim. Hani düşmüşüm de dizimi parçalamışım ve yanımda kolu kırılmış biri var. Acısını anlatıyor çığlık çığlığa ama ben o kadar gömülmüşüm ki kendi dizimdeki yaraya duymuyorum, bağırıyorum avazım çıktığı kadar canım yanıyor, diye.
Ne çok şeyin farkına varıyorum ve ne çok mutluyum bir anlatabilsem. Senelerce aşk diye peşinden koştuğum, sevda diye tutulduğum, dost olabilmek için seneleri çürütüp sınava tabi tuttuğum herkese karşı bir ilkti bu. Benim yalın halim, aynadaki suretim, yaşam koçu gibi bir şey işte. Ölesiye mutluyum! İlk defa bana çirkin yüzümü gösteren bir arkadaş buldum. Halimden pek bir memnunum. Artık acılarımdan beslenmekten vazgeçiyorum. Hayat öyle kısa ki; insanlara güvenip, artık onların hikayesine kulak kabartmak istiyorum. Artık başrolde olmaktan vazgeçtim. Ben yazıp, hayatımı ben yöneteceğim. Oyuncuların seçimi için önce yazdıklarımı temize çekmeliyim… O halde şimdilik hepinize, iyi geceler dilerim…
Köşe Yazısı Yorumları
Yorum EkleBu habere henüz yorum yapılmamıştır, ilk yorum yapan siz olun.
İmsak
42:0
Güneş
34:0
Öğlen
:08:0
İkindi
:03:0
Akşam
:29:0
Yatsı
:11:0
İMKB 100
56539
USD ALIŞ
1.8230
USD SATIŞ
1.8330
EURO ALIŞ
2.3270
EURO SATIŞ
2.3420
POUND ALIŞ
2.8680
POUND SATIŞ
2.9150
ALTIN ALIŞ
93.9140
ALTIN SATIŞ
94.2430
1979 San Francisco, California'da Dan White'ın Harvey Milk ve George Moscone cinayetlerinden minimum cezayı almasına karşı 'White Night Riots'(Beyaz Gece Ayaklanması) yaşandı.
Hakkımızda | Künye | Reklam | İletişim | RSS
Bu sitede yayınlanan tüm materyalin her hakkı saklıdır. Kaynak gösterilmeden kullanılamaz.
Yazılım: Haber Sitesi Kur
Bu sitede yayınlanan tüm materyalin her hakkı saklıdır. Kaynak gösterilmeden kullanılamaz.
Yazılım: Haber Sitesi Kur
